Dom Štefana Kuchárka

Dom Štefana Kucháreka, Dolný val č. 26Dolný val

Na miejscu dzisiejszego domu w stylu secesyjnym od XVIII w. znajdował się budynek, który w 1849 r. należał do rodziny Ondreja Smutnégo, mieszkały tutaj 4 osoby. Dom ten, przy ul. Dolný val – Valata inferior, w pierwszym spisie wszystkich domów w Żylinie z 1849 r. nosił nr 210. Posiadał jedynie jeden pokój i jedną komórkę – kuchnię. Rodzina była w posiadaniu domu aż do 1896 r. następnie otrzymała go Mária Smutná – Biringerová. W 1909 r. dom z działką został sprzedany za 1200 koron i od razu podzielony na dwie połowy pomiędzy Jána Bieleka z małżonką Márią z domu Kuchárek i Štefana Kuchárka. Domy te otrzymały numery 210 i 211. Prawdopodobnie w latach 1909-10 nowi właściciele postawili tutaj budynki w stylu secesyjnym. Sądzi się, że dom nr 26 projektowali tutejsi projektanci Krisler i Malirsch. Nowy budynek przy ul. Dolný val pod dzisiejszym numerem 26 otrzymał wtedy numer rejestrowy 211 (ul. Sládkovičova 8) w tamtym czasie ulica nosiła nazwę Szécsényi utca. Od 1919 r. do dnia dzisiejszego ulica nosi nazwę Sládkovičova. Część domu przy ul. Dolný val (Alsó sáncz utca) miała nr 34, w wyniku wielu zmian obecnie nosi numer 26. Właścicielem domu był do 1939 r. Štefan Kuchárek, następnie sprzedał go siostrze i szwagrowi Jánovi Bielekowi za 180 tysięcy koron słowackich. W 1948 r. sprzedali dom synowi Jozefowi i jego dzieciom Márii (później Pojtekowej) i Jozefowi. Rodzina Bielek należała w tamtym czasie do najbogatszych miejskich rodzin, posiadali mnóstwo ziemi, a wzbogacili się szczególnie jako masarze.

Budynek swoją bryłą tworzy północno-zachodni narożnik kompleksu ograniczonego od strony południowej ulicą Dolný val, wschodniej ulicą Hodžova, od strony północnej ulicą Na priekope i od zachodniej ulicą Sládkovičova. Fasady zorientowane są na ulice Sládkovičova i Dolný val. Wejście główne znajduje się w narożniku obiektu. Trójkondygnacyjny podpiwniczony obiekt bazuje na planie prostokąta. Można zakładać, że autorem projektu był tutejszy budowniczy, którego zainspirowały przykłady budapeszteńskiej secesji. Oprócz oryginalnych wypełnień okiennych, nie zachowały się już żadne elementy wnętrza, a to przez dosyć niefortunne prace remontowe przeprowadzane w latach siedemdziesiątych XX w. Kiedy obiekt przeszedł na własność państwa, miały tu swoje miejsce różne instytucje, w 1990 r. znajdowała się tu pracownia projektowa Państwowego Instytutu Handlu i Transportu. Po 1991 r. budynek został oddany i po rekonstrukcji miał tu swoją siedzibę bank Devín. Obecnie jest wykorzystywany do celów handlowych. Całkowita powierzchnia budowlana domu wynosi 960 m kw.

Źródło: Mgr. Jozef Moravčík, Mgr. Peter Štanský

Pamiątkę można zwiedzać
wnętrze
tylko eksterier podczas zwiedzania przez TIK ( Turistická Informačná Kancelária – Turystyczne Biuro Informacyjne ) miasta Żylina.

Położenie pamiątki na mapie: B4

Fotogaleria

Do ściągnięcia

TIK na Facebooku

SZUKAJ POŁĄCZENIA

Przez
Dodaj przejścia

ŽILINA VIRTUÁLNE

ŽILINA VIRTUÁLNE

POČASIE

ŽILINA